Αρ.Πρωτ.ΠΑΝΔΟΙΚΟ 7/2009/145
Βόλος, 6 Ιουλίου 2009
Προς:
1. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΤΡΟΦΙΜΩΝ
ΓΕΝΙΚΗ Δ/ΝΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΑΣΩΝ & Φ.Π.
Δ/ΝΣΗ ΑΙΣΘ. ΔΑΣΩΝ, ΔΡΥΜΩΝ ΚΑΙ ΘΗΡΑΣ
ΤΜΗΜΑ Β'
Φαξ: 2105242663
2. Γραφείο Υπουργού κ. Σωτήρη Χατζηγάκη (αρ.πρωτ. 4379)
ΘΕΜΑ: Έκδοση ρυθμιστικής απόφασης κυνηγίου περιόδου 2009-2010
Σε συνέχεια συνάντησης την 30/6/2009 με σκοπό την έκδοση απόφασης ρύθμισης κυνηγίου σας αποστέλλουμε την εισήγηση του εκπροσώπου μας κ. Γιώργου Μαυρουλέα καθώς και τις θέσεις του ΠΑΝΔΟΙΚΟ πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Εισήγηση Πανελληνίου Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων
για τη Ρυθμιστική Θήρας περιόδου 2009-2010.
Εδώ και πέντε τουλάχιστον έτη που συμμετέχουμε στη διαβούλευση για τη ρυθμιστική της θήρας διαπιστώνουμε, όχι χωρίς θλίψη, την κατάληξη αυτής, σε μια επίφαση διαλόγου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης με τις οργανώσεις που ασχολούνται εθελοντικά με το περιβάλλον και την άγρια ζωή. Αυτό γίνεται φανερό από το γεγονός πως τόσα χρόνια οι περιβαλλοντικές οργανώσεις ζητούν τη μείωση της περιόδου της θήρευσης (ειδικά στις καταληκτικές της ημερομηνίες) δίχως να εισακούονται.
Χωρίς ελπίζουμε να αδικούμε το Υπουργείο θεωρούμε πως η διαβούλευση για τη Ρυθμιστική ουσιαστικά νομιμοποιεί (λόγω της σχετικής απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας του 1993) ήδη ειλημμένες αποφάσεις του επί του ζητήματος που μονίμως ικανοποιούν τους κυνηγούς.
Ως ΠΑΝΔΟΙΚΟ εννοούμε τη διαβούλευση ως μια ειλικρινή και απροκατάληπτη διαδικασία όπου τα μέρη συμμετέχουν ισοδύναμα και κανένα από αυτά δε χρησιμοποιείται απλά και μόνο για να γίνεται η διαβούλευση. Δεδομένο όμως που το Υπουργείο φαίνεται ότι δε συμμερίζεται.
Κατόπιν αυτής της πρακτικής συμμετέχουμε στη διαβούλευση ελπίζοντας για τελευταία φορά , σε μια ουσιαστικοποίηση και νοηματοδότησή της ως τέτοιας. Αν το αποτέλεσμα βέβαια και αυτής της Ρυθμιστικής είναι το ίδιο, ως Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων είμαστε αποφασισμένοι να καταγγείλουμε τη συγκεκριμένη πολιτική και να οργανώσουμε αντιδράσεις που δε θα επιτρέψουν τη συνέχισή της.
Οι λόγοι που μας αναγκάζουν η εισήγησή μας (που θα έπρεπε να έχει ένα διαφορετικό, πιο τεχνοκρατικό, χαρακτήρα) να ξεκινάει με μια οξεία κριτική θέση, οφείλεται στην έλλειψη πολιτικού προσώπου του Υπουργείου από τη διαδικασία παρουσίασης των προτάσεων και θέσεων των οργανώσεων.
Θέση του ΠΑΝΔΟΙΚΟ για τη Ρυθμιστική Θήρας για την περίοδο 2009-2010:
Θεωρούμε την 31η Ιανουαρίου ως την καταληκτέα ημερομηνία θήρευσης της ορνιθοπανίδας στη χώρα μας. Η θέση μας αυτή στηρίζεται στους παρακάτω λόγους:
1) Παρά την ύπαρξη Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας γνωρίζουμε όλοι πως η λαθροθηρία στη χώρα μας είναι εκτεταμένη και πως εντέλει παρά τη θηροφύλαξη που ασκεί η πρώτη, οι λαθροθήρες συνεχίζουν τη δράση τους (έστω και αν μειώνεται με μικρά βήματα) υπερβαίνοντας σε αριθμό ακόμη και τους νόμιμα αδειοδοτημένους κυνηγούς, εκμεταλλευόμενοι την ελλειπή φύλαξη και την απουσία αποφασιστικής πολιτικής που θα εξάλειφε το φαινόμενο. Το μόνο που κάπως σέβονται οι λαθροθήρες είναι τα όρια της Ρυθμιστικής καθώς έξω από αυτά εντοπίζονται αμέσως ως τέτοιοι. Ούτε καν τα όρια θήρευσης.
2) Λαθροθηρία όμως, έστω και από σύγχυση, διεξάγεται και από τους νόμιμους κυνηγούς. Ακόμα και η έκθεση του ΕΘΙΑΓΕ που διεξήχθη κατ’ εντολή του Υπουργείου σας την εντοπίζει. Έκθεση που συνηγορεί στην καταληκτική ημερομηνία που υιοθετούμε.
3) Πέρα από τις τεχνοκρατικές θέσεις για τις ημερομηνίες θήρευσης (τις μειώσεις των πληθυσμών της άγριας πανίδας ή όχι) εθελοτυφλούμε όταν δεν αναγνωρίζουμε πως το κυνήγι (άσχετα αν ήταν νόμιμο ή όχι ) εξάλειψε (μαζί με την καταστροφή βιοτόπων) τους φυσικούς θηρευτές που έπαιζαν έναν εξισορροπητικό ρόλο. Η θήρευση από τον άνθρωπο γίνεται με όπλα που δεν αναγνωρίζουν και δε σκοτώνουν το πιο αδύναμο ή άρρωστο ζώο αλλά το οποιοδήποτε τέτοιο, παρεμβαίνοντας ανάρμοστα στην εξέλιξη των ειδών. Δεν άπτεται συνεπώς λογικής η θέση που θέτει τον κυνηγό ως διαχειριστικό παράγοντα των πληθυσμών των ειδών. Κατά συνέπεια η οποιαδήποτε μείωση της θηρευτικής περιόδου μπορεί να συμβάλει στην αναγέννηση της υπαίθρου και όχι στην ανισορροπία της.
4) Εστιάζουμε με έμφαση επίσης στο ζήτημα της σύγχυσης στον κυνηγό για ορισμένα είδη που συμβιώνουν σε ίδιους βιότοπους και που μερικά βρίσκονται σε κίνδυνο εξάλειψης (όπως η νανόχηνα) που η κλιμάκωση της καταληκτικής ημερομηνίας θήρευσης επιφέρει.
Τέλος και δοθείσης της ευκαιρίας θέλουμε ως ΠΑΝΔΟΙΚΟ να υπενθυμίσουμε στο Υπουργείο κάποια σχετικά ζητήματα τα οποία παρόλο που δεν αφορούν άμεσα τη ρυθμιστική ενέχουν έμμεση σχέση αλλά λειτουργούν καταστροφικά προς το περιβάλλον και συγκεκριμένα προς την άγρια ζωή.
α) η μολυβδίαση των πτηνών (και όχι μόνο) από τα σκάγια των κυνηγών. (Σχετική απόφαση της Ευρωπ. Ένωσης για την αντικατάσταση του μολύβδου από τα σκάγια έχει καταληκτική ημερομηνία μέσα στο 2010 όπως γνωρίζετε)
β) η γενετική ρύπανση που επιφέρεται από τον ελεγχόμενο πολλαπλασιασμό «θηραμάτων» από κυνηγούς και η απελευθέρωσή τους στο περιβάλλον με σκοπό την αύξηση του πληθυσμού τους. Το μέτρο αυτό καταλήγει να δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην άγρια πανίδα και ορνιθοπανίδα καθώς έρχεται αντιμέτωπη με ασθένειες που δεν υπάρχουν στο φυσικό τους χώρο αλλά που χτυπούν σε συνθήκες πυκνού πληθυσμού σε ελάχιστο χώρο. Επίσης δημιουργεί σοβαρότατο πρόβλημα (βλέπε αγριόχοιρος στην Πελοπόννησο) όταν απελευθερώνονται μακριά από το φυσικό τους βιότοπο, προκειμένου να δημιουργηθούν νέοι χώροι θήρευσης.
γ) η πλημμελής εκπαίδευση και διαδικασία αδειοδότησης του κυνηγού στη χώρα μας που μας επιτρέπει να αμφισβητούμε το σεβασμό των σχετικών αποφάσεων (έστω και από άγνοια) που αφορούν τη θήρα ακόμη και από τους νόμιμους κυνηγούς.
δ) η «ανάθεση» ουσιαστικά της θηροφύλαξης από το Υπουργείο στην Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος. Χωρίς να αμφισβητούμε τις προθέσεις της τελευταίας ή ακόμη και την αποτελεσματικότητά της (αφού αυτά δεν υπάρχουν αντικειμενικοί φορείς και κριτήρια που να τα ορίζουν) αμφισβητούμε την πρακτική και τη λογική του Υπουργείου. Η τήρηση του νόμου δε μπορεί να ιδιωτικοποιείται και να ασκείται από μη θεσμικούς φορείς. Αυτό είναι ένα έργο που μόνο η συντεταγμένη Πολιτεία οφείλει να ασκεί.
ε) τέλος θέλουμε να εστιάσει το Υπουργείο στην πρακτική ορισμένων κυνηγών που κυρίως «στήνουν καρτέρι» σε θηράματα να δηλητηριάζουν το νερό γύρω από την «περιοχή τους» προκειμένου να σκοτώσουν τα σκυλιά άλλων κυνηγών, ώστε να μην ενοχλούν τα «θηράματα» στόχο τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πέρα από τα κυνηγόσκυλα που δηλητηριάζονται και πεθαίνουν φρικτά, να σκοτώνουν «τυφλά» και την άγρια πανίδα που ξεδιψά από αυτά τα σημεία.
Με εκτίμηση,
Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
